reklam
reklam
reklam
reklam

Leyla'nın Evi, Onur'suz Sergilenecek

Köşe Yazısı - 29 Kasım 2010, Pazartesi
İş ve İşletme: Recep Ali Aksoylu
 
Nedim Saban’ı ben de ilk kez TV’de gece yarısı yaptığı Dr. Stres programıyla tanıdım. Milenyum’un başında BHU (Bolulu Hasan Usta) tatlı zincirinin İstanbul bölge franchisee olduğu dönemlerde tanışma olanağım oldu. BHU’nın sütlü tatlılarını bugünkü gibi o dönemde de çok benimserdim ama Sevgili Nedim Saban’la tanıştıktan sonra ancak BHU’ nın franchising konsepi hakkında bilgi sahibi olabilmiştim. İzmirli bir girişimci tarafından geliştirilmiş olan BHU konsepti, franchisee’lerine kazandırmayan sığ bir yapıda idi. BHU konsepti Nedim’in popülaritesiyle İstanbul’da gelişiyor ama Nedim çarkı döndürebilmek için tiyatrodan, TV’den kazandıklarını bu işe aktarıyordu. Bir çıkış gerekiyordu. İşi de öğrenmişti. O dönemdeki iş ortağım Osman Bilge ile beraber bir dizi toplantılar sonunda Nedim Saban, BHU tabelalarını indirip dükkanlarına “TATLICI TOMBAK” tabelalarını takmıştı. Tiyatroyu epey ihmal ettiği bir dönemdi. Dükkanlar oturmaya başlayınca yeniden asıl aşkı olan tiyatro da güzel işler yapmaya başladı. Tiyatro Kare olarak çok güzel oyunlar sahneye koydu. Hatta bunlardan bazılarında rol alan Tatlıcı Tombak franchise zincirinde yöneticilik yapan kardeşim Hızır’ı da alkışladık. Onlar ekip olarak tiyatro ve tatlı dükkanlarını bir arada götürmeye çalışırken, ben de sübvanse edilmeyen bir tiyatronun ayakta tutulabilmesi, yaşatılabilmesinin ne denli güç olduğunu bizzat gözlemledim.
 
Yaşamlarını tiyatroya adamış az sayıdaki şövalyeden biri olan Nedim Saban’in şansı, varlıklı bir ailenin bireyi olmasıydı. Yılmadı, eleştirildi, zarar etti ama her sezon aynı anda birden çok sayıda oyunu sahneye koyabilmeyi başardı. Çok usta oyuncularla çalıştı.
 
Sahneye koyduğu bu güzel oyunların sonuncusu olan “Leyla’nin Evi” ni Caddebostan Kültür Merkezindeki gösteriminde izledim.  
 
“Leyla’nın Evi” Zülfü Livaneli üstadın yazdığı bir roman... Osmanlı’dan günümüze İstanbul’da yaşamın her alanındaki dönüşümü hicvediyor. Ben romanı okumamıştım ama oyuna gelenlerin sohbetlerinden anladığım roman çok sayıda baskı yapmış, ses getirmiş bir eser. Aile içi kültür ve kuşak çatışmalarını farklı karakterlerin yollarının zorunlu kesişmesi ekseninde anlatan hikayeyi fazla derin bulmadım ama oyunu çok tad alarak izledim. Oyunun yönetmeni Sevgili Nedim Saban’ın sahne dönüşümleri muhteşemdi. Hızla geçilen şeffaf perdenin ardındaki sahne; ışığıyla – kurgusuyla kusursuz bir tablo gibiydi. Geriye dönüş – düş sahnelerinde günümüz teknolojilerini de fevkalade yerinde ve güzel kullanmış. Bu haliyle oyun sadece görselliği, kurgusu, oyuncuların performansı nedeniyle bile keyifle izlenmeye, takdire değer. Sevgili Nedim Saban ve oyunda görev alan değerli oyuncuları, başta Celile Toyon, Ayça Varlıer, Melda Gür ve Volkan Severcan olmak üzere gönülden kutluyorum. Ancak oyuncular arasında en büyük alkışı 2 gün önce vefat eden genç oyuncu Onur Bayraktar ile onun rolünü alelacele üstlenmek zorunda kalan adını bilemediğim (yapım ekibinden) arkadaşa gönderiyorum. Oyunun başında Sevgili Saban duygusal bir konuşmayla Onur’un rolünü içlerinden, rejiden bu arkadaşlarına yüklediklerini izah etmişti. Gazeteci rolünü oynadığından da olsa gerek, oyunun tekstinin sürekli elinde olması hiç yadırganmadı. Ve finalde oyuncular seyirciyi selamlarken, o arkadaş sahneye çıkmadı. Sırası geldiğinde Onur Bayraktar’ın fotoğrafı tavandan çerçeve içinde indirildiğinde salonda hem oyuncular, hem de seyirciler açısından müthiş bir duygusal tablo oluştu. Kolay değildi, aylardır beraber hazırlandıkları, prova yaptıkları arkadaşlarını iki gün önce elim bir trafik kazasında kaybetmişlerdi. Ama perdenin her koşulda açılması, oyunun sahnelenmesi değişmez kuraldı. Nitekim bu kez de öyle oldu. Her biri rollerinin hakkını vererek oynadı. Ama çıkışta karşılaştığım Volkan Severcan’ın dolu dolu damlayan göz pınarları, oyunda içlerinde yaşadıkları duygu sızıntılarının sanki oyun sonrası çağlayana dönüşmesi gibiydi.
 
Perde yine açılıyordu. Ama Tiyatro Kare bundan böyle Leyla’nin Evi’nde perdelerini Onur’u olmadan açacak.
 
RECEP ALİ AKSOYLU
raksoylu@gmail.com

3464 kez okunmuş Recep Ali Aksoylu

Yazarın diğer yazılarını görmek için tıklayınız.
Çayluktan Kürsüye...   194 gün önce eklendi
Ekilen Biçiliyor   521 gün önce eklendi
Bayim olur musun?   583 gün önce eklendi
Marmara depremi daha gerçekleşmedi...   648 gün önce eklendi
Kampanya kime neden yapılır?   664 gün önce eklendi
İthal çay tüketenlere lafım...   683 gün önce eklendi
Hesabı Kitabı, Kuralı Olmayan Futbol Endüstrisi   927 gün önce eklendi
Alkışta Cimri Olmayalım   1061 gün önce eklendi
Feshane'nin ardından...   1119 gün önce eklendi
Franchising'e bir de bu açıdan bakın...   1187 gün önce eklendi
Temiz gözükmek mi, temiz olmak mı?   1344 gün önce eklendi
Emekleyen didi kiviyi uçurabilir mi?   1394 gün önce eklendi
di di Soğuk çay ve Çaykur   1428 gün önce eklendi
Haçapuranın Taşı, Kayığun Eğmeleri!   1556 gün önce eklendi
Sadık Müşteri Olmamı Sağlayan 3 Örnek   1593 gün önce eklendi
Kuruşumuz Hangi Satıcıya Nasip Oluyor?   1609 gün önce eklendi
Mahsun'un Dizisi Şive'den Çaktı   1659 gün önce eklendi
Tesis Yönetimi - Facility Management Dedikleri...   1669 gün önce eklendi
Yazdığını Okuyamayan 'Mürettip'lerle İş Görmek   1688 gün önce eklendi
Temizliğin Fuarında Buluşalım mı?   1708 gün önce eklendi
Elini Taş'ın Altına Koyanlarla Başarmak   1714 gün önce eklendi
AYDER'İ KAYIP MI ETTİK?   1733 gün önce eklendi
TAŞERONLUK ÇALIŞANI RİSKE ETMEK MİDİR?   1899 gün önce eklendi
Rize'den Kargonuz Var! 'Green Life'   2055 gün önce eklendi
Erzurum Kongresi Ve Juliet'in Balkonu...   2125 gün önce eklendi
Sınav Yolunda Annelerimizle Beraber   2211 gün önce eklendi
• Leyla'nın Evi, Onur'suz Sergilenecek   2370 gün önce eklendi
Yaşamın Her Safhasında Öğretmenlerimiz   2375 gün önce eklendi
Temizlik Sektörünün Kimyası   2450 gün önce eklendi
Rize Bezinin Dayanılmazlığı   2462 gün önce eklendi
Burçak Çöllü... Genç Ve Yetenekli Bir Sanatçı O...   2537 gün önce eklendi
Karadeniz Kadını İfakat   2632 gün önce eklendi
Yorum yapabilmek için üye girişi yapmış olmalısınız.